لوله ی راز دار

یک روز صبح ، بی خبر از خواب می روم

من   بی قرار بودم و بی تاب می روم

کمرنگ تر که شد به لب ات خنده ها خودم

از عکس دسته جمعی ِ این قاب می روم

روشن نشد میان کوچه اگر تیر های برق

در زیر نور کوچک  شب تاب می روم

                   ***

  اما تویی نتیجه این جستجو که باز

دنبال کشف گونه ی نایاب می روم

  آخر برای دلخوشی ات برف می شوم

دلگرم می شوی وسپس .آب می روم

       یک عصر باران با تو قسمت کرده ام   هرشب      

حتی فقط این چند نخ سیگار جزئی را

         با خاطراتت چند پاکت کرده ام هر شب

تا مرگ من زیبا شود بی شک سرنگم را

        با شوق سرشار از هوایت کرده ام هرشب

با ما زمان هی دشمنی می کرد و من ناچار

        لج کرده پشتم را به ساعت کرده ام هرشب

تلفن سکوتش را که هجی کرد فهمیدم

        من در خیالم باتو صحبت  کرده ام هرشب

you went و vodka هم جوابم کرد اجباراْ

رو به قبله ایستاد

و من      کف دست های اورا می خوانم :

ربنا     ءاتنا     لا هواپیما...

که موشک ها آمدند

 پلاک ها بی شهید برگشتند

                              و اسامی به سینه ی کوچه پلاک شد

میان این همه کوچه

 فقط کوچه ی تو پلاک ندارد

پس تو را

به اسم کوچک ات صدا می کنم

به اسم کودکی که سنگ در دست بر می خیزد

                                          و  می ریزد/

                                                       به پای اسم های بزرگ

برای پست چی            (که اسمش بزرگتر از دهان من است)

چه فرقی می کند

 گیرنده زن باشد یا سیاه 

      کودک باشد یا مسلمان

      حتی فرقی نمی کند 

                         درختان زیتون سوخته

                          و چشم دختران تو بی رنگ مانده است

اصلن مهم نیست  این کوچه پلاک دارد

 یا من اسم کوچکت را نمی دانم

به پست چی نگاه کن

و بسته هایش که درکف دستت

باز خواهد شد.

خورشیدشان اریب می تابد

وگرنه سایه های قد بلند

آدمهای بزرگی نیستند

هر روز بدتر از همان روز و همان روز بدتر از فردا شد.برای روشن کردن یک پاکت سیگارفقط سه بار کبریت می کشیدم٬ به هواس پرتی که رسید پایم خورد به شیشه ی عرق سگی ٬افتاد٬ شکست٬ همه جا پر از بوی بابا شد.از ترسم فرار کردم پارک سر خستگیم را زیر زانویم بگیرم و بمیرم که باران بارید٬دلم به حالش سوخت ٬گریه کردم ٬هیچ کس نفهمید باران می باردو تنهای تنها خندیدم به  دختری که در نیمکت روبرو رُژ از دستش افتاد رنگ لبش ریخت.

تا خود صبح هیچکس سراغمان را نگرفت جز دست مردی ساعت یک شب دست دختر را و بعد ساعت مچم را٬حالا روی نیمکت پشت به اسمان طلوع افتاب را از صدای بچه هایی می فهمم که سر خط نقطه نقطه بازی می کنند.

با دست خودش ساک گناهم را بست

 پرونده ی عشق روسیاهم را بست

وقتی که قطار سوت اخر را زد

خوابید به روی ریل و راهم را بست

نمی خواهم لحظه ای

نباشی و باشم

حتی در  تمام لحظاتی که نیستی

لحظه ای نیست که نباشی

باشی یا نباشی

اصلن چه فرقی

 نمی کند؟!

لحظه     به      لحظه

و هر لحظه

تمام لحظه های منی

که حالانیستی 

امروز        امتدااااااااااااااد           انتظاااااااااااااار    دیروز است    

من منتظرٍ تو ام

نوح منتظر که بود؟!